Η διαδρομή από την πλατεία κολωνακίου προς τον εθνικό κήπο έγινε με ενδιάμεσο πέρασμα από τη βασιλίσσης σοφίας στο απέναντι πεζοδρόμιο από το πολεμικό μουσείο όπου τα αεροπλάνα χάζευαν τους περαστικούς να τρέχουν σαν τα χάμστερ στον τροχό για τη χαρά της αδρεναλίνης, χωρίς τον τροχό και χωρίς την αδρεναλίνη, άλλη μια μέρα όπου αυτός ταξίδεψε τη μέρα σε ογδόντα κόσμους και αυτή περπάτησε τη βασιλίσσης σοφίας μπροστά από τα κλειδωμένα λουλουδάδικα μετρώντας τις πατημένες τσίχλες μπροστά από τη βουλή, ενώ λίγο νωρίτερα χαμογέλασε σε έναν ινδό, λίγο αργότερα ξετύλιξε το χρυσοκόκκινο χαρτί μιας καραμέλας γάλακτος που της έκανε παρέα, αποφάσισε να μην περιμένει από κανέναν άλλο άνθρωπο στον πλανήτη να πιστέψει στο εγχείρημα παρά μόνο ο καθένας στα δικά του εγχειρήματα, είδε μέσα από τα κάγκελα τα κλαδιά του δέντρου να πλέκουν με τις κεραίες του τρόλευ στον ουρανό ενώ ένα περιστέρι μόλις πέταξε και το περαστικό ζευγάρι ηλικιωμένων περίμενε υπομονετικά το φανάρι πιασμένο χέρι χέρι να περάσει στην απέναντι όχθη, χωρίς να ακούει τον ταξιτζή να κορνάρει ενώ αυτός ερχόταν γκαζώνοντας κατά πάνω τους για να προλάβει το κόκκινο φανάρι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου